Waarom ik Florence niet gezien heb

Gisteravond was zo'n avond waarop er weer veel tegelijk te doen was. Ik had vakantie, ja, maar ik kon ook met zijn tweetjes gratis naar de première van 'Up' in het gezelligste cinemazaaltje van België, namelijk De Keizer in Lichtervelde. Bij Agnesje.

Ware het niet dat ik al een tijdje genoteerd stond op de guestlist voor Florence And The Machine in de Botanique in Brussel, waar ik dan een verslag voor CuttingEdge van zou pennen.

CE-collega Fien zou er blijkbaar ook aanwezig zijn, dus we spraken af dat we elkaar dan wel zouden treffen en dat ik haar nadien nog thuis zou droppen, aangezien ze zowat 'op mijn route' woont. En dat zou de helft van de lange terugrit richting Langemark alvast een stuk minder saai maken.

Het was 18:50 toen ik vertrekkensklaar in de auto stapte. Ik wíst nog wel waar de Botanique zo ongeveer lag - de Ring richting AB volgen, maar aan Sainctelette gewoon nog een eindje rechtdoor, en dan kom je er wel - maar voor de zekerheid stelde ik toch maar de GPS in. Na de middag had ik, voorbeeldig als ik ben, alles al netjes opgezocht: ik wist de straat en het huisnummer, ik wist wie het voorprogramma zou spelen, van waar die kwamen en hoe hun muziek klonk.

'Brussel' en 'Koningsstraat' bleek echter een no go op de GPS. Ik dus weer naar binnen, roepend naar mijn vriendin aan de pc: 'check eens welke deelgemeente van Brussel dat is, de Botanique!' Sint-Joost-Ten-Node blijkbaar, maar een liggend streepje zit dan weer niet in de GPS. Ik dus weer naar binnen: 'en de postcode?!' 1210 blijkbaar, en kom, iets na 19 uur kon ik toch vertrekken.

De GPS stuurde me richting snelweg, zoals altijd, en ik had er nog altijd geen erg in toen ik ook al op de snelweg reed, tot ik plots borden richting Rijsel en Roubaix zag staan. Nu, misschien had ik daar in het verleden nog nooit op gelet, wie weet. Oh, intussen was het ook al constant aan het gieten en plenzen, trouwens.

Ik reed en reed en reed, zat al minstens een half uur in de auto, en zag plots tot mijn opluchting een bordje 'Brussel'. Nog 100 kilometers astemblieft! Ik ben vervolgens ook nog langs een donker gat genaamd Ath gereden, langs Lessine en wat weet ik nog allemaal. Alleen Signal de Botrange ontbrak nog. En maar gieten hé hastn, en maar gieten. En bliksemen, gelijk zot. Te snel rijden was dus ook onmogelijk, want het leek constant of ik geflitst werd. Nu, de regen liet het sowieso niet toe.

Heelder stukken aan negentig zelfs, op die snelweg, met mijn neus quasi tegen de voorruit en de wissers op vollenbak. En mijn radio die ik amper nog hoorde. En dan het centrum van Brussel naderen, en de hoofdstad binnenrijden langs een kant die ik nog nooit van mijn leven had gezien. Met ronde punten, buitenwijken met winkelcentra en dergelijke meer. Donkere hoeken en kanten zonder veel straatverlichting maar mét reuzeplassen van een centimeter of veertig diep, waar iedere voorganger rokend en dampend doorheen ging. Auto's die stilgevallen waren ook. Precies één of andere apocalyps, zeg.

Het was 21:05 en ik bereikte de Botanique. De CE-collega liet alvast weten dat Florence nog niet was begonnen. 'Prima, juist nog een parking vinden' antwoordde ik welgemutst, en ik sloeg een donkere steeg in. En nog een steeg. En nog één. En maar bergaf, tot ik een plaatsje vond in een buurt die me herinnerde aan die keer toen ik elders in Brussel bestolen werd en er een kapotgewrongen portier aan overhield. Maar veel tijd om te twijfelen had ik niet, dus parkeerde ik me en ging op zoek naar de Botanique. Door de gietende plensbuien nog altijd.

Tien minuten verder: completely lost. Wel al een roze en blauw verlicht raamkozijn tegengekomen, dat wel, met daarechter telkens dames van het donker Afrikaanse type. Of als de censuurcommissie even niet meekijkt: snelle negerinnen. Oh, en één dikke moefe ook, met van die borsten waaronder ge gegarandeerd haast verstikt. Voor de liefhebbers, I guess. Op dat moment vroeg ik me af of die zich dan als een soort koningin van de buurt beschouwt. En of er steegjes zijn waar je beter zit dan elders. Een soort monopoly voor de lichte zeden, quoi.

In elk geval, het lag daar niét aan maar ik was compleet verloren gelopen. Ik ging voort op die ene wolkenkrabber, maar dat was blijkbaar een slecht idee. Rechtsomkeer dus, en een dik kwartier later terug aan mijn auto. Een geluk: hij stond er nog, op zijn hele.

Ingestapt, geen tijd om de radio weer in te klikken en de gps van achter slot en grendel te halen, want daar stond er al ene die mijn plaatsje wilde inpikken. Weggereden dus, op zoek naar de Botanique, en een minuut of vijf later opnieuw gestopt langs een grote, rechte hoofdweg met winkels aan weerskanten. Beetje veiliger, leek me. GPS gecheckt en hoera! Vierhonderd meters rechtdoor, en aldaar zou zich de Botanique bevinden.

'Doe ik wel te voet', dacht ik, want hier heb ik een mooi parkeerplaatsje. Ik dus op weg, nog altijd door de gietende regen en intussen doorweekt van kop tot teen - een paraplu is immers niet nodig als ge een trui met een kap hebt en veronderstelt dat ge maar een paar tientallen meters zult moeten wandelen, right?. En maar stappen, en maar stappen, door plassen die mijn broekspijpen nog natter maakten dan ze al waren. Vierhonderd meter, zeshonderd, achthonderd. Tot ik het kotsbeu maakte en opnieuw terugstapte. Intussen sms gezonden dat het Florence zonder mij zou worden, en weer in de auto gestapt. Met de moed en het sop in mijn schoenen. GPS aangezet, auto gestart, beginnen rijden en gemerkt DAT IK VIERHONDERD METER IN DE ANDERE RICHTING HAD MOETEN STAPPEN. Maar dat had dat kutspel natuurlijk niet zo gemeld toen ik daar stil stond.

Het was 22:05, ik was al meer dan drie uur onderweg, en ik had nog geen seconde Florence gehoord. Wel was ik doorweekt, had ik een prostituee of twintig gezien - ze dragen trouwens allemaal een zelfde soort corset, hebben geschminkte lippen, zitten bijna allemaal hun haar te kammen én kijken raar als je gewoon voorbijwandelt en goeiendag zegt. Oh, ik zag ook nog twee 'gewone' jongedames in ondergoed de straat overrennen en van het ene huis naar het andere hollen terwijl ik geparkeerd stond. Alsof God toch een beetje schuldgevoel kreeg of zo.

22:40 of daaromtrent heb ik Fien opgepikt. Zo had ik toch nog iéts nuttigs verricht gisteravond. Florence was schitterend, zei ze. Grmbl.