Freaqs Nostalgie Alfabet - R

Nog negen letters te gaan, 't kort in. Is het nog altijd geestig? Is het nog altijd interessant? Aan mijn bezoekersaantal te zien kalft mijn publiek hier toch stilaan af, of het zou moeten zijn dat het is gelijk met de kerk: dat mijn publiek aan het vergrijzen is en gewoon geleidelijk afsterft. Met al mijn nostalgische toestanden dan ook. En die concurrentie van senioren.net!

Maar afijn, we gaan door op ons elan. De R dus, en daar hebben we er acht van in de aanbieding. Ferm hé!

RAIDER

Mijn favoriete chocolate bar in de lagere school, en dan nog in duplo. Aaaah, dat krokante bruine omhulsel, die golvende bubbeltjes bovenaan en de afdruk van de persmachine op de onderkant. De wijze waarop de caramellllll - dank u Hans Teeuwen - tergend traag omvalt wanneer je er een stuk uit bijt en dan de Raider rechtop houdt. Het kraken van de koek tussen je tanden. Heerlijk! Nooit begrepen waarom ze het plots Twix zijn gaan noemen. Nu, ik ben het er sindsdien niet minder lekker op gaan vinden, hoor, geen paniek.

REBEL MC

Rebel MC & Double Trouble met 'Street Tuff'. Zwienewild was ik er van, en ik zat nog in de lagere school. Dat weet ik nog goed, want ik heb eens met het liedje in mijn hoofd gezeten toen ik van de schoolbus stapte. Ik zie hem nog staan: een meter of dertig voorbij ons huis, daar, dat oude vehikel genaamd schoolbus-van-Gerly. Om de zoveel weken stond hij wel eens in panne of moesten we stoppen omdat er rook uit de motor kwam. En de chauffeur beschikte over een heel groot uitgevallen versnellingspook. En ge had drie rijen zitjes: bankjes die aan de zijkant waren bevestigd, en een middenrij met stoeltjes achter elkaar. En de begeleider was een viezekloot, die altijd van zijn oren maakte en waar ik een heilige schrik van had. Depoortere heette hij denk ik, Willy of zo. Een tiran van een vent, verdorie. *spuwt verongelijkt*

RICK ASTLEY

Wat was ik toch immens vroegrijp wat betreft mijn interesse voor muziek! Ik zat nog maar in het eerste leerjaar toen ik al fan was van Rick Astley. Akkoord, aan mijn muzikale voorkeuren mocht nog wat geschaafd worden, maar toch: Koen, die naast mij zat, was fan van Cliff Richard, en dat was toen niét voor The Young Ones met die clip waar er ene in zijn neus zit te pulken en het bolleke opeet. Allez, in zijn eigen neus hé, niet in die van Cliff Richard. Sir, tegenwoordig. In elk geval, Koen heeft nog een tekening gemaakt van de band van Cliff Richard, voor een wedstrijd waar minister Coens dan de prijs kwam uitreiken. Koen won niet, maar klasgenoot Benne wel. Dus die heeft nog een hand gegeven aan minister Coens, en zelfs al zaten we nog maar in het eerste leerjaar, we waren daar toch een beetje jaloers op. Maar Rick Astley dus. Was het de Super 50 of zoiets, in elk geval, het was een Nederlandstalig muziekprogramma op tv. En daar vertelden ze over Astley, over hoe hij om vijf uur 's morgens al in een duister en nevelig bos had moeten zijn om een clip op te nemen. Om vijf uur 's morgens, hoe zot is dàt niet! Sinds die reportage had ik dan ook eindeloos veel eeuwig respect voor Rick gekregen, en dat toch wel voor enkele maanden. Ik geloof dat 'Nothing's Gonna Change My Love For You' in die tijd zijn grootste hit was.

RIJK DER VROUW

Ik heb gezocht, edoch niet gevonden: een afbeelding van Het Rijk Der Vrouw, iets wat ik altijd zat te doorbladeren wanneer ik bij mijn grootouders logeerde. Hele dagen in vrouwenbladen zitten kijken, en toch geen jeanet geworden! Integendeel, heel veel inzicht in hoe vrouwen denken en zo, dàt wel. Duh... Nu, eigenlijk vatte ik dat in het begin nog niet, dat dat boekje, dat mijn grootmoeder Trijkdervrow noemde, voor dames - en dan wellicht nog die van bemiddelde leeftijd - bestemd was. Wellicht stond er een stripverhaalke in, en een kruiswoordraadsel en zo. Maar kom, het maakte deel uit van mijn jeugd, we moeten daar eerlijk in zijn.

RUDY SYLVESTER

Deze sarmazanger leerde ik kennen via Hallo Hautekiet, het programma op StuBru dat er elke woensdag toe leidde dat ik 's avonds nog aan al mijn schoolwerk moest beginnen. Begon je te luisteren naar alle bellers bij Hautekiet, dan was je verloren tot aan het einde van het programma. De man uit Aalter die telkens 'zoalign oagtag' zei, dat madamke dat voor oneliners zorgde als 'at dat ier nog lange got deuren, got dat ier gauwe gedoan zien' of 'ge peist zeker daj de langstn et?', de yells zoals 'Ow boy', 'Gij zij e beu manneke' en 'gij keu weurtele!'... Man, breng zo'n programma terug en ge ziet Studio Brussel terug aan publiek winnen. For sure. However, Rudy Sylvester uit Asse werd er ook meermaals in opgevoerd. Werd legendarisch door zijn - laat maar zeggen - charmezangeraccent, en had één of ander hitje waarin het over een klok ging, die je moest terug draaien, en van rock 'n' roll langs hier en langs daar. Eigenlijk best wel nog catchy, maar veel geld zal hij er nooit mee verdiend hebben, want enkele jaren later zag ik hem opduiken in een Jambersreportage, die leerde dat Rudy nog altijd bij zijn ma thuis woonde. En hij was al kalend. Hopelijk is hij nu nog kalender, want een almanak wordt per slot van rekening dagelijks afgetrokken. Zucht, over naar de volgende R, maestro.

RADIO TORNADO

Lokale radio rules! Mocht ik kunnen, ik begin morgen een eigen lokale radio, echt waar. Vooral het feit dat je bekenden groetjes hoort doen aan mensen die dan amper een straat verder wonen en zo, en reclamespotjes van je slager om de hoek, dat is waarlijks de max. En bij Radio Tornado, gevestigd in Handzame en onder leiding van Tony Lenko en Tineke (die sloot altijd af met groetjezendaaahaaag), konden ze er nogal weg mee. Zo goed zelfs dat hele stukken uitzending later werden afgespeeld in Hallo Hautekiet (zie hierboven voor meer zever daaromtrent). En tegenwoordig baseren de gasten van de Neveneffecten zich op één van die figuren voor hun Willy's en Marjetten. Ik eis de terugkeer van de pure lokale radio, en snel!

ROLMOPS

Wie in Elle in de lagere school heeft gezeten, en nog bij meester Michel is gepasseerd, zal het nog levendig herinneren: hoe alle kinderen gretig naar zijn rolmops mochten grijpen. Het lijkt me verstandig enige extra uitleg mee te geven, kwestie van te voorkomen dat de zedenpolitie vanavond aan zijn deur staat. De rolmops, dat was zijn bordenwisser. En geen zo'n geval met een houten handvat, maar een zacht kussenachtig iets. En daar gooide hij graag mee, doorheen het klaslokaal dan nog. Dan stond hij het bord te vegen en liet die kwansuis uit zijn handen glippen. 'Oei, mijn rolmops vliegt weg!', riep hij dan, en de helft van de klas dook dan naar die vliegende bordenwisser om hem te vangen. Een beetje zoals op de paardenmolen met 'de fluuze'. Allez, een vliegende rolmops, hoe konden we zo dom zijn!

REKKEREN

Favoriete tijdverdrijf van de meisjes op de speelkoer. Wij moesten marbelen - je had gewone marbels maar ook bolleketten, by the way - of met een springbal onder het afdak gaan staan en die dan van op de grond tegen het dak laten heen en weer kaatsen, maar meisjes stonden altijd te rekkeren. Benen in lichte spreidstand, en een elastiek uit een oma-onderbroek of zo - of verkochten ze dat zo in de winkel? - rond hun enkels gespannen, en zo tegenover elkaar gaan staan zodat er een rechthoekige rekker ontstond. En er dan maar over, op, tussen, naast, scheef op en onder springen. En draaien. En gééstig, maar gééstig dat ze dat vonden. Eigenlijk was dat een moderne vorm van hinkelen. Nahja, modern... Doen kinderen dat tegenwoordig nog, rekkeren?